Awak mesti tak pernah tengok cerita korea.
Selalunya, typical drama korea, perwatakan hero dia mesti macho, handsome, comel, jambu, tapi keras kepala, perfectionist, suka marah-marah, dan yang paling penting, mula - mula dia takkan suka pun kat heroin tu.
Tapi heroin sabar. Tetap suka jugak dekat hero.
Dan selalunya akan ada hero sampingan.
Hero sampingan ni selalunya almost perfect. Baik, bersopan, pendek kata berlawanan la dengan perwatakan hero utama tu. Dan.. dan... dia akan suka dekat heroin tu. Ahha!
Mungkin awak tak tahu.
Tapi bagi saya, awak la hero korea tu.
Dan saya heroin dia. (Bagi can berangan sikit)
Awak buat la macam mana pun.
Buat tak layan.
Buat tak tahu.
Cakap ayat yang menyakitkan hati.
Cakap ayat yang.. hurmm.. nonsense.
Awak ingat saya boleh gitu-gitu je stop suka awak ke?
Bagi la ke saya 1000 hero sampingan sekalipun.
Mana mungkin awak tergugat sebagai hero utama.
Hiks.
Awak tahu tak?
Hati saya ke awak bagai lampu isyarat.
Tapi lampu isyarat yang rosak.
Lampu kuning rosak.
Lampu merah rosak.
Yang menyala cuma lampu hijau je.
Sebab tu perasaan saya ke awak tu sentiasa "berjalan" je.
Takde perlahan.
Takde berhenti.
"Kau dah kenapa?"
"Orang dah tak suka tapi dok hegeh-hegeh lagi?"
"Kata nak move on"
"Tapi kau dah kenapa tak move on move on?"
Eh. Sukati la.
Kita memang cabar diri sendiri.
Awak macam treasure hunt.
Kita tahu awak ada.
Tapi kena cari.
Cuma, akan ada dua pilihan je.
Sama ada saya akan menang,
Atau ada orang lain yang akan menang,
Dan jumpa awak dulu.
Walaupun awak tak putih melepak.
Walaupun awak tak hengsengg.
Tapi awaklah hero korea saya.
Cuma yang bezakan awak dengan hero korea sebenar,
Hero korea sebenar akan ada happy ending dengan heroin.
Hero korea sebenar akan nampak heroin tu.
Tapi hero korea saya sorang ni,
Awak nampak ke saya?
***sekadar idea picisan penulis. Takde kena mengena pun dengan penulis. Reti?
